Wat als de aarde inderdaad een moeder heeft? Een liefhebbende moeder die haar schatten ziet vergaan? Iedere dag minder over van wat ze koestert aan grondstoffen, dieren en planten. Ten prooi aan menselijke consumptiedwang en vernielzucht. Wat als ze besluit terug te slaan en de door haar bijeengeroepen elementen water, vuur, lucht en aarde zich verenigen om het op te nemen tegen de vijand, tegen ons, wij plunderaars? Terug van weg geweest als basisvoorwaarde van al het zijnde. De elementen, ooit omgevormd tot goden. Zeus dienende als donder en bliksem. En Poseidon voor het laten rollen van de golven, terwijl Aeolus z'n adem in de zeilen van de schepen blies. De onstervelijken door Socrates de deur gewezen. Om wille van de in de mensenziel passende moraal. Met het nodige gewring en gepers. Kan het dommer? Nooit meer echt wijs en nog minder deugdzaam. De in het aardse schaduwrijk verdwaalde zondaar. Vernietiging om wille van de voorspoed de hoogste prioriteit. De nooit volgroeide puber van een aardling. Wat zij makkelijk kan zeggen als viermiljardjarige bet-over-overgrootmoeder verdwaald tussen wind- en zonnepark. Tegen beter weten in ten strijde trekkend tegen iets dat zich het best laat omschrijven als: niet dood willen, maar de eindstreep gepasseerd!